Изге бәндәләр юлдаш булсыннар

Кешене язмыш йөртә диләр. Язмышыңа каршы берничек тә каршы тора алмыйсың.

Бу хәл минем белән 1нче сентябрь көнне Казан юлында булды. Без утырган машинага бәрдергәннәр, мин берни дә хәтерләмим. Шок хәлендә басып торганда, без ике карчыкка, авылыбыз мулласы Нургаяз очрап, тиз генә өйгә алып чапкан. Мин кайтып җиткәч кенә аңыма килдем. Ул мине машинадан төшереп: “Сәлимә апа, сиңа табиб ярдәме кирәк”,–дип, өйгә кертеп куйды. Беренче ярдәмне Урта Сон фельдшеры Нурания Сәхәпова күрсәтте. Аннан туганыбыз Рифкат Низамов белән район үзәк хастаханәсенә алып барды. Хирург Булат Гыйлемханов якты йөзе, тәмле теле белән каршы алды. Янымнан тиз генә китмичә, кулыннан килгән барлык ярдәмне күрсәтте. Шәфкать туташлары Гөлнәзирә, Нәсимә һәм башкалар үз туганнарыдай карадылар. Туганнарым Рәсимә белән Әгъзамга да рәхмәтләремне әйтәсе килә. Көн саен килделәр. Ике көннән ашыгыч ярдәм машинасы белән Алабуга бүлнисенә озаттылар. Анда да яхшы медикларга гына очрап тордым. Бик тиз аякка бастырдылар. Фельдшерыбыз Гәүһәрия Шәйдуллина, авылдашларыбыз гел хәлемне белешеп тордылар. Аллаһы Тәгалә миңа нинди изгеләрне юлдаш итте. Җир йөзендә шундый бәндәләрнең күп булуына мин бик шат. Кылган игелекләре үзләренә меңе белән әйләнеп кайтсын.